 |
||
|
 S C H E D U L E of Services for Holy Week and Pascha 2008   |
Weekly Sermons & Orthodox Articles 
 За светите икони Fifth Sunday of Great Lent Follow Me Take up your Cross Подајте ги телата ваши во жртва жива За светите икони од Отец Илија Димитриески “Црквата Христова е украсена како невеста со светите ликови на иконите, и сите не повикува духовно да празнуваме, та да се соединиме во едномислие и вера и радосно да го величаме Господа”. Кога влегуваме во светата Православна Црква и ги гледаме светите икони веднаш доживуваме чудно чувство на духовна средба со живиот Бог. При оваа средба, и при нашата духовна радост преку Светите Икони ги примаме следниве пораки: 1. Иконите ни ја откриваат убавината на црквата. 2. Ја покажуваат потребата на Христијанската вера. 3. Не потсетуваат на нашата вера. 4. Го вознесуваат нашиот дух до прототипот кој тие го симболизираат и поттикнуваат возвишеност на нашите мисли и чувства. 5. Не упатуваат кон вршење на добри дела, како што правеле светителите кои се изобразени на нив. 6. Ни помагаат да се преобразиме, да се осветиме. 7. Иконите ни служат како поттик за богослужение и ние нив ги почитуваме. 1) Видливата функција на светите икони е таа што тие ја истакнуваат убавината на православната црква. На овој факт внимание му даваат следните црковни песни од посниот триод кои се пеат на вечерната богослужба во неделата на Православието - денес. “Црквата Христова е украсена како невеста со светите ликови на иконите, и сите не повикува духовно да празнуваме, та да се соединиме во едномислие и вера и радосно да го величаме Господа”. Идејата дека иконите ја истакнуваат убавината на црквата е забележана во многу дела кај Светите Оци. Како пример ќе го истакнеме Никита Стетатос, бил познат ученик на Свети Симеон Нов Богослов (949–1022), тој вели: Кога постанав старешина на манастирот Свети Мамант, најдов дека Свети Симеон ја беше украсил својата црква, подот со мермер, ѕидовите со свети икони, и со многу други убави црковни предмети. Со право можеме да заклучиме дека православието во самиот почеток зборува за украсување на црквите со икони, и со тоа ни се дава до знаење дека иконите во православната црква биле во употреба уште од самото нејзино оснивање. Како дом Божји и како дом за молитва, црквата треба да биде колку што е можно поубава, посебно нејзината внатрешност, каде што верните се собираат, притоа секогаш треба да се внимава убавината на црквата да ја истакнува нејзината светост, и така чувството доживеано од оваа убавина да ни донесе духовна наслада и радост. 2) Дека Светите Икони служат верните да ги упатуваат кон Христа Бога, и да ја оживуваат верата, запишано е пак кај светите Оци. Свети Јован Дамаскин забележал: “Пошто секој не знае да чита, или пак нема желба да чита, ова му го покажуваат светите икони. Затоа сите Свети Оци се согласни дека композициите како Раѓањето Христово, Христовото заедништво со човекот, Христовите Чуда, Христовото Распетие и други треба да бидат прикажани на светите икони. Свети Фотиј Патријарх Цариградски вели: “Како што зборот се пренесува преку слушање, така и формата преку гледање се запечатува во душата, давајќи им на тие кои помалку се упатени вистинско знаење за верата. Свети Фотиј додава дека Светите Икони не само што поучуваат, како што тоа го прават пишаните документи, но во некои случаи тие дури се и повеќе импресивни од овие документи, а некогаш дури се посупериорни со нивните илустрации и како пример ги наведува композициите на Светите маченици. Исто така треба да сме благодарни на ефективноста што Светите Икони ја даваат преку композициите како што се, Христовото раѓање, Воскресението Лазарево, Распетието и др. Светите икони во исто време презентираат многу нешта – место личности и предмети, а сето ова би одзело голем период и време за да се искаже со зборови. 3) Кај нас често се јавува тенденција да забораваме, да заборавиме нешта кои имаат витална важност за нас. Ова заборавање се нарекува духовно спиење. Дури и да имаме познавање за нашата христијанска вера, како што е заповедта за љубовта, учењето за духовната реалност, примерите, карактерите, и благородните дела на многу свети луѓе, сепак имаме тенденција да ги заборавиме нив, бидејќи сме преокупирани со секојдневни светски грижи и работа. Светите Икони служат да не потсетат за овие нешта и да не пробудат со респект да ги исполнуваме. Потсетувањето за кое Свети Фотиј ни кажува им дава на Светите Иконите многу ефективност во ова почитување. Свети Јован Дамаскин оваа функција ја представува и ја нарекува будење на совеста. Тој го дава следниов пример: “Многу пати се сомневаме, а тоа го правиме затоа што во нашиот ум ги немаме страданијата на нашиот Господ. штом ќе ја видиме иконата на Христовото распјатие, веднаш си помислуваме на Неговите спасоносни страданија кои ги поднесе за нас т.е. за нашето спасение. 4) Иконите исто така ни помаaаат да ја исчистиме нашата совест од лоши мисли и чувства и духовно да се издигнеме. Постигнувајќи го ова ние сме во функција на вистинско познавање. Ликовите претставени на Светите Икони како Господ Христос, Пресвета Богородица, Пророците, Апостолите, Мачениците, Светителите, сите заслужуваат повисок степен на почитување. Кога ќе ги видиме нивните ликови на Светите Икони, веднаш си помислуваме на нивниот супериорен карактер, на нивните дела, и штом ќе се сетиме на нив веднаш во нашите души се раѓаат пријатни доживувања, нашите мисли стануваат чисти и срцата наши се исполнуваат со знаење и радост. Така веднаш доживуваме чувство дека нашето битие доживува возвишена состојба. За ова Свети Јован Дамаскин ни вели: “Преку Светите Икони ние сме водени кон сознавање за тоа што е свето, возвишено и духовно.” Преку ваквата задача на Светите Икони се манифестира нивната важна функција. Иконата не е украсен предмет, за да се насладуваме на уметноста што на неа е претставена, туку таа е важен симбол кој не носи во духовноста до познавање на Бога. Светите икони имаат за цел да не водат од психофизичката и физичката реалност во духовната реалност. За што пак Свети Јован Дамаскин ќе рече: “Светите икони се небесни Божествени.” 5) Со упатувањето во христијанската вера, со потсетување на нејзините вистини, на нејзините задачи и вредности, и вознесувајќи не до прототипот на Светите ликови, Светите Икони ни служат и за друга важна задача а таа е: “Да не упатат да ги подржаваме добрите дела на Светите Луѓе кои се изобразени на Светите Икони. Ова е една од одлуките што ги донесе Седмиот Вселенски Собор. Соборот кој беше свикан специјално да го разреши недоразбирањето помеѓу иконоборците и црквата која застана во одбрана на Светите Икони. Соборот реши: “Колку повеќе Светите Ликови на Светите Икони ги гледаме толку повеќе се воздигнуваме до познавање на Бога преку спомените на ликовите кои се претставени и така покажуваме интерес да ги подржаваме нивните дела.” 6) Уште Светите Икони ни помагаат да го измениме нашиот карактер, да го измениме нашето цело битие, ни помагаат да постанеме свети. Ни даваат инструкции, не потсетуваат, го подигнуваат нашиот дух, и ни помагаат да останеме морално чисти и духовно цврсти. Функциите на Светите Икони се засновани на принципите кои нас не водат да постанеме боголики исто онака како светителите кои се изобразени на Светите Икони и кои ние ги почитуваме. Светите Икони им помагаат на луѓето кои се очаени, исплашени, депресирани, помагаат и не водат кон духовно усовршување. Ни помагаат да живееме во смирение и побожност, помагаат да достигнеме совршенство и така се повеќе и повеќе стануваме соучесници во заедништвото со Бога. 7) Најпосле Светите Икони имаат Литургиска функција и оваа функција е најважна. Како што Духовните песни, духовната музика, така и Светите Икони не упатуваат кон служба Божја и кон почитување на светителите. Како што е видлива симболиката, Светите Икони имаат за цел да ги водат нашите души од видливото кон невидливото, од материјалното кон духовното, од симболи кон прототип, кон оригиналот кој што се претставува. Секој православен христијанин знае дека првото дејство на верните при влегување во црква е да си земат свеќи, да ги запалат и да ги стават на свеќнак кој е поставен веднаш до икона на која е изобразен ликот на светителот чие име го носи црквата. Потоа се поклонува пред Светата Икона, се прекрстува ја бакнува и кажува куса молитва. Овие дејства се наречени почитување на Светите Икони, тие не се дејства на обожување или богослужение на Светите Икони. Светите Оци точно го разделуваат почитувањето што им се дава на Светите Икони од обожувањето (латриа). Богослужба му се прави само на Бога. Понатаму Светите Оци велат: “Почитувањето што ние го правиме кон Светите Икони, оди кон прототипот кој што е претставен на пр.: кон Христа, кон Пресвета Богородица, кон некој маченик или друг светител”. Според зборовите на Свети Василие Велики, кого исто така го повторува и Свети Јован Дамаскин, како и други бранители на Светите Икони “Почитта која им се оддава на иконите поминува на прототипот, односно ликот кој е претставен”. И Бог и светителите секако дека заслужуваат да бидат почитувани, и ние таа почит ја даваме со зборови – молитви и со песни духовни. Својствено ни е да оддаваме богослужба на Бога, почит и восхит кон Светителите. И ова е израз на нашите души, кои ја гледаат и ја сакаат духовната убавина и светост, чувствуваат благодарност кон Бога и кон Светите луѓе за нивните многу добрини. Следниве зборови на Свети Јован Дамаскин заслужуваат внимание, бидејќи ни укажуваат на неколку должности што исто така ги имаат Светите Икони: “Влегов во едно духовно место – во црква, задушен од светските размислувања. Насликаните и расцутени ликови на светителите ме привлекоа, се восхити мојот поглед како да бев во цветна ливада, и потајно се пробуди во мојата душа желба за да го славам Бога. И гледај храброста кај мачениците, и нивните венци го разгореа жарот во мојата душа и тогаш јас паднав ничкум и му служев на Бога преку мачениците и добив спасение. Кога некои од овие важни функции на Светите Икони биваат занемарени тогаш критичната разлика помеѓу должното почитување и богослужението е загубена и како резултат се јавува забраната на иконите, се појавува иконоборството. Ете што се случи во 726 година кога Византискиот император Лав Исавријанец издаде едикт – повелба со која се забрануваше почитувањето на Светите Икони – кое беше претставено како идолопоклонство, што е спротивно на Втората Божја заповед. Но како што видовме иконата како лик и симбол е направена да не води кон тоа што е лик и симбол, а почитувањето на иконата не е обожување или богослужение. Во дополнување на оваа пракса за почитување на Светите Икони треба да забележиме дека длабоко е вкоренето во светата традиција на православието. Свети Јован Дамаскин ја бара оваа традиција на почитување на светите предмети назад уште во времето на Мојсеја кога луѓето оддаваа почит на Ковчегот на Заветот кој беше прототип и слика на небесните созданија или поточно на се што беше создадено. Крстот исто така секогаш бил и е почитуван од христијаните. Крстот на црквата никогаш не бил забранет во Византија, дури ни во времето на фанатизираните непријатели на иконите – иконоборците. Fifth Sunday of Great Lent by Father Trajko Boseovski Weekly Bulletin - April 13, 2008 GOSPEL (Mark; 10,32-45) 32Now they were on the road, going up to Jerusalem, and Jesus was going before them; and they were amazed. And as they followed they were afraid. Then He took the twelve aside again and began to tell them the things that would happen to Him: 33“Behold, we are going up to Jerusalem, and the Son of Man will be betrayed to the chief priests and to the scribes; and they will condemn Him to death and deliver Him to the Gentiles; 34“and they will mock Him, and scourge Him, and spit on Him, and kill Him. And the third day He will rise again.” 35Then James and John, the sons of Zebedee, came to Him, saying, “Teacher, we want You to do for us whatever we ask.” 36And He said to them, “What do you want Me to do for you?” 37They said to Him, “Grant us that we may sit, one on Your right hand and the other on Your left, in Your glory.” 38But Jesus said to them, “You do not know what you ask. Are you able to drink the cup that I drink, and be baptized with the baptism that I am baptized with?” 39They said to Him, “We are able.” So Jesus said to them, “You will indeed drink the cup that I drink, and with the baptism I am baptized with you will be baptized; 40“but to sit on My right hand and on My left is not Mine to give, but it is for those for whom it is prepared.” 41And when the ten heard it, they began to be greatly displeased with James and John. 42But Jesus called them to Himself and said to them, “You know that those who are considered rulers over the Gentiles lord it over them, and their great ones exercise authority over them. 43“Yet it shall not be so among you; but whoever desires to become great among you shall be your servant. 44“And whoever of you desires to be first shall be slave of all. 45“For even the Son of Man did not come to be served, but to serve, and to give His life a ransom for many.” EPISTLE: (Hebrew, 9,11-14) 11But Christ came as High Priest of the good things to come, with the greater and more perfect tabernacle not made with hands, that is, not of this creation. 12Not with the blood of goats and calves, but with His own blood He entered the Most Holy Place once for all, having obtained eternal redemption. 13For if the blood of bulls and goats and the ashes of a heifer, sprinkling the unclean, sanctifies for the purifying of the flesh, 14how much more shall the blood of Christ, who through the eternal Spirit offered Himself without spot to God, cleanse your conscience from dead works to serve the living God? FIFTH SUNDAY OF LENT Christ told His apostles of the terrible things that would happert to Him within the next several days in Jerusalem. "The Son of man," He said, "shall be delivered to the chief priests and the scribes; and they shall condemn him to death, and shall deliver him to the Gentiles," that is, the Romans. Then the Lord spoke in detail of the passion: "And, they shall mock him, and shall scourge him, and shall spit upon him, and shall kill him; and the third day he shall rise again..." But the apostles didn't seem to be paying much attention to the Lord. He had spoken before of His coming suffering, and they didn't appear to understand. Perhaps it was because they expected Jesus to declare Himself the Messiah of Israel and to crown Himself a glorious new King who would restore the throne of David. They thought He would rule over the people and the land as the kings of Israel had done long before. And, of course, they figured they would have an important hand in this new regime. This lack of understanding on the part of the apostles is obvious from the event recorded in today's Gospel portion. Jesus was speaking of His approaching suffering and death, when suddenly James and John come to Him asking for a special favor. "Grant unto us," they said, "that we may sit one on Thy right hand, and the other on Thy left hand, in Thy glory." The response of the Lord was, "You don't know what you are asking." Indeed they did not realize. If they had known that the Son of. God had selected a cross for His earthly throne, they would not have been so eager to occupy positions next to Him. If they could have foreseen the anguish and agony, the pain and the punishment, they would not have made their request. Jesus said that the choicest places in Heaven are reserved for those who deserve them and for whom they have been prepared. The selfish ambition of James and John was resented by the other apostles who began to complain. Our Lord used the occasion to teach them a lesson on Christian humility. He gathered them closer and pointed out to them that the leaders of the world exercise lordship or high-handedness over their subjects. They show and use their authority over those under them. "But it shall not be so among you," Christ told them. "But whosoever wants to he great among you, shall be your minister. And whosoever of you will be the chiefest, shall be the servant of all." This was the medicine that the Great Physician was prescribing for the ambitious selfishness and pride that had reared its head among the group. And, Christ went on to stress His point, the very Son of God came to earth "not to be ministered unto," not to have people wait on Him hand and foot, "but to minister," to serve, "and to give His life a ransom for many." What an object lesson the Lord here gave them! If vainglory and self-love and pride arose among the apostolic group, it is no wonder that it sometimes appears amidst people today, too. The prescription for this disease is the same today as it was then: "Whoever wants to be the first, the chief, let him be the servant of all." Let it be said about the apostles James and John that they learned their lessons and came to be two of the greatest followers of the Lord. St. John was faithful to Christ even at the time of His crucifixion, for he remained close to Him when He died. It was to St. John that the Lord turned when He sought someone to take care of His dear mother Mary after His death. And John lived to be more than a hundred years old, remaining a faithful witness to Christ till death. As for St. James, he became a martyr in Jerusalem, giving up his life for his Lord. Several things are clear from today's lesson: 1. First, the best Christian prayer is not, "Lord, give me this, or give me that." Rather, it is "Lord, let Thy will be done in all things. Grant me what You will and what is best in Your sight. "Every Christian petition ought to end the way Jesus Himself ended His prayer in the garden of Gethsemane: "Let not My will, but Thine be done." 2. Secondly, we learn that Jesus knew all about His approaching suffering and death, and He bravely undertook it all to save us. He spoke very exactly about His passion. This was part of God's plan. He spoke of Himself as giving a "ransom" for many. This means He paid a price to redeem us. The price He paid was His life on the cross. 3. Thirdly, there is no room for conceit and pride in the Christian life. No matter what station of life a Christian occupies, whether he ranks at the bottom or the top of the world's scale of social or economic or scholarly or cultural attainment, a certain sweet odor of Christian humility is to mark his person. Beloved: there is a verse in the evening ritual for today that sets the mood and pattern as we approach the climax of the Great Lent. It reads: "Let us believers begin with diligence the sixth week of the solemn Fast. Let us sing songs of offering for Palm Sunday, to the Lord coming in glory to Jerusalem, to cause Death to die by His divine power. Wherefore let us make ready the banners of victory, in true worship; and the branches of virtues, shouting Hosanna to the Creator of all." The time of the Great Lent is drawing to a close; its sun is beginning to set. There still is time for Christian feasts: prayer, fasting, repentance, almsgiving. Opportunity for heavenly treasure still knocks on our door. Let us do what we can because we, too, like Christ the Lord, must now set our pathway toward Jerusalem and the great events of time and eternity that took place there. Amen. Follow Me by Nikita Poposki Featured Article for the Week of July 8, 2006 “Follow Me, and I will make you fishers of men.” (Matthew 4:19) In today’s ever changing, ever-shrinking world we struggle to find meaning in our lives and especially struggle to find our faith. It seems as though it has become evermore difficult to pray and put forth our faith for the world to see. However, it does not have to be this way. We, as Orthodox Christians, have to put our faith and trust in God and allow Him to lead us. “Let not your hearts be troubled, you believe in God, believe in me also. (…) Believe me that I am in the Father and the Father in me; or else believe me for the sake of my works themselves. (John 14:1 – 11) Let us have faith; let us not be troubled “For with God nothing shall be impossible.” (Luke 1:37), and this is the mentality that we should take as we follow Christ throughout our journeys. Through prayer we strengthen our faith and our relationship with God and our hearts may be lifted up and our souls may become full with the Holy Spirit. With strong faith and through prayer we may do great things. Our faith is one that opens the doors for all, which loves all and prays for all. It is a faith of action, which seeks to bring people closer to the Truth. It is a faith that changes our lives as well as the lives of others. It is a faith that brings us in contact with God and fills us with the Holy Spirit that will lead and guide us. It is a faith that creates and endures. As Orthodox Christians we have certain duties that we must accomplish throughout our lives. We have the duty to pray, to love, to believe in God, to have enduring faith and to bring others as well as ourselves closer to Christ. Should we fail to accomplish and fulfill these duties then we have failed in our lives. We must accept Christ into our hearts and accept the Church in our lives. The Church will guide us through Him and teach us. It will give us the ability to grow in faith and knowledge through God’s everlasting Love. It will teach us to live according to the commandments, to help others and to suppress the hunger of the spiritually hungry. It will teach us to love and to aid through open hearts and minds. We must make a decision to follow Him and establish a place where we may pray and worship, where we can be united with Christ. It is our decision to find and strengthen our faith because only strong faith will lead to intelligence and knowledge of Truth. It is our decision to fulfill our duties and become leaders. It is our decision to become “fishers of men.” Take Up Your Cross by Nikita Poposki Featured Article for the Week of June 11, 2006 "Then said Jesus unto His disciples, "If any man will come after me, let him deny himself and take up his cross, and follow Me." - Matthew 16:24 Jesus asks of us a simple request: "take up your cross, and follow Me"; but what is seemingly "simple" bears many challenges. The initial step in taking up our cross is to 'deny ourselves.' Let's break this apart a little in order to gain full understanding of what Jesus asks of us to do. The first step He says is to "deny oneself", but this is a seemingly monumental task to accomplish. It could be said that it is 'easier said than done.' But what exactly does Jesus mean when He tells us to do this? "To deny oneself" simply means that we must shed ourselves, souls and bodies, from all bad habits and to free our hearts from the bonds that tie us. These bonds can be a number of things, things that are personal to only us or a few or things that cripple most of us like greed, pride, lust and so on. We must suppress impure thoughts, rid ourselves of lustful desires, and do things, not out of stubbornness or out of egoism but rather out of a love for God and with desire to contribute to the glory of His Holy Name. In order to 'deny' ourselves, we cannot lend ourselves to situations that will lead to sin and spiritual destruction. St. Paul explains this to us candidly: "Likewise you also, reckon yourselves to be dead indeed to sin, but alive to God in Christ Jesus our Lord. Therefore do not let sin reign in your mortal body, that you should obey it in its lusts." - (Romans 6:11-12) The first step is a difficult one, yet it is a necessary one to accomplish before coming into the second step. The second step is to "take up your cross.' The 'cross' Jesus is referring to is a symbolic one. It is a 'cross' that is customized to each individual, for God knows how much we can bear on our shoulders. Different people carry different 'crosses' of varying weights and sizes. The 'cross' is representative of the various difficulties and sorrows that are associated with a Christian life and it may be either internal or external or both. An 'external cross' is one in which something or someone on the outside brings you some form of oppression. For example, it can be brought about when someone provokes you through insult or rumour. Though this may be a simple example it is one that is common and should not be received with anger or resentment towards that other person, but bear it and remember, it is simply part of 'carrying your cross.' 'Internal crosses' come in forms of impure thoughts that can manifest themselves into sinful actions if we are tempted by them and follow through with them. Or they may be thoughts of pride or envy but know that this is the unseen spiritual warfare that we struggle with and fight daily. In other words, to find our 'inner cross' we need only look within ourselves and study our souls. Are we living according to God's will for our lives? Are we living according to Christ's teachings? Are we accomplishing something good? Are we growing spiritually? Depending on our answers to these questions, we can quickly assess the size and weight of our 'inner cross.' So we have to accept our 'cross' and bear it with patience and perserverance, prudence and humility. We should be joyful in this thought: God keeps us and He never leaves us alone, but rather will give us guidance through the Holy Spirit. And as we are carrying our personal and customized 'cross' we should always remember to strive for spiritual perfection. We must do good towards others: work for the greater good of our parish community, visit the sick and imprisoned, help the needy, and help with spreading spiritual enlightenment. Jesus Christ has given us the path to salvation and grace: "Then shall the King say unto them on his right hand, Come, ye blessed of my Father, inherit the kingdom prepared for you from the foundation of the world: For I was hungry, and you gave me to eat, I was thirsty and you gave me drink, I was a stranger and you took me in, naked and you clothed me, I was sick and you visited me, I was in prison and you came unto me. Then shall the righteous answer him, saying, Lord, when have we seen you hungry and fed thee? Or thirsty and we gave thee drink? Or when have we seen you as a stranger and took you in? Or naked and clothed you? Or Sick, or in prison and visited you? And the King shall answer and say unto them, 'Verily I say unto you, inasmuch as you have done it to any one of the least of these brethren, you have done it to me.'" - (Matthew 25: 34-40) Look to Christ as your comforter, teacher and seek help from Him. Pray often and keep Him in your heart. And as you walk through life bearing your cross with perseverance and with joy, He will always be with you to guide you and bestow upon you the gifts of the Holy Spirit. The final step in completing these monumental tasks that God asks of us is to become a follower of Christ. Following Him means that we should humble ourselves and accept fully and faithfully everything that Christ taught with childlike innocence. It is not only a matter of accepting His words, but rather fulfilling God's commandments and living a Christian life. Only then can we become full of truth and devotion and unwavering in our fellowship with Christ. We must, in order to follow properly, strive to live as Christ did on this earth. These are the steps we must take to accomplish this: 1. Always thanking our Heavenly Father for the things in our lives and consistently praying to Him no matter how successful or difficult situations in our lives become. 2. We should revere and give respect to our parents and our mentors for giving us council and for directing us, so long as their advice does not conflict with God's commandments. 3. As Christ fulfilled His duties bestowed upon Him by God, we too should strive to achieve success in the tasks that are laid upon us. 4. We should show mercy and love towards our neighbours. Consistently seeking opportunities to serve and do good to others. 5. We must never fall into despair or be uncompromising towards any difficult time arises. We need only remember Christ and his voluntary suffering on the Cross for us. He willingly accepted the plight and burdens of mankind so that we may be forgiven and given a second chance to be with our Heavenly Father. 6. We must learn to forgive our enemies. 7. We must be labourious and content, industrious and satisfied with the things that God has given us and provided for us. We cannot allow ourselves to be consumed with desires for material possessions. Again, look to Christ and remember His gratitude towards God despite His living in poverty and how He obtained necessities through His own labors. For as it was said by our Lord and Saviour: "It is easier for a camel to go through the eye of a needle than for a rich man to enter the kingdom of God." -- (Matthew 19:24) This is the meaning of denying oneself, taking up our cross and following Christ. This is the only path to the Kingdom of Heaven. Though this all may be seemingly difficult, God never leaves us alone and guides us along the path. And if we succeed a great reward awaits us in the end and a joy that is unattainable along any other path. As Christ has enlightened us: "I am the way, the truth, and the life. No one comes to the Father except through Me." -- (John 14:6) Подајте ги телата ваши во жртва жива од Отец Илија Димитриески Свештеничка исповед - Детроит, 28 Март, 2006 година Во името на Оца и Сина и Светиот Дух. Амин. Еден ден некои од браќата дојдоа кај Ава Антониј, меѓу нив беше и Ава Јосиф. Сакајќи да ги искуша Старецот им кажа некоја изрека од Светата Библија, па побара, почнувајќи од најмладиот да ја протолкуваат изреката. И секој одговараше колку што знаеше според своите сили. А Старецот на сите им велеше: „Не погоди“. На крајот го праша и Ава Јосиф: Што мислиш што значи оваа изрека? Ава Јосиф одговори: „Не знам“. Тогаш Ава Антониј им рече на останатите: Навистина Ава Јосиф го пронајде патот, зашто тој рече: „Не знам“. За тоа што незнаеме, за тоа што е скриено, за тоа што е таинствено, за ова нека биде нашиов разговор овде во Детроит при ова наше заедничарење. Тоа таинствено, тоа непознато, за ова; да стане откриено и познато, во него не води нашава Света Црква преку Светите Тајни. Свети Никола Кавасила вели: „Светите Тајни се тие што го сочинуваат нашиот живот во Христа Бога, и уште; дека тие се наши прозорци преку кои гледаме во мрачниот свет”. Навистина светот е темнина, и насекаде околу нас е само зло. Сите нас, денес овде собрани, сигурен сум дека не вознемирува заслепеноста на денешниов свет kој, тоа што е за срам, тоа го возвеличува. И ако живеме во овој мрачен свет, сепак Бог во него ни дал можност да видиме светлина како што веќе спомнавме. Тие прозорци кои ни овозможуваат да гледаме во мрачниот свет ни ги нуди Светата Православна Црква преку Светите Тајни. Тајна на старогрчки - Мистерион. Овој збор мистерион опфаќа комплетна целина на своето значење, за која латинскиот збор Сакраментум ја нема. Светите тајни во вистинска религиозна смисла не се едноставно енигма или необјаснив проблем. Светите Тајни се нешто што ни се открива за наша поука, за наше разбирање, но сепак тоа нешто не ни е во потполност откриено, затоа што достигнува до недостижниот Бог. Тајна над сите тајни е натприродното Христово раѓање, и затоа сите други тајни на црквата се заснивани врз оваа тајна. Сега сакам нашево внимание да го упатам кон тајната на лекувањето - елеосвештение: „Болен ли е некој меѓу вас, нека ги повика свештениците црковни, та да се помолат над него, и нека го помажат со елеј во името Господово...” (Јаков 5:14-15). Зборот лекување - лечење значи поново да се постане комплетен, целосен да се биде здрав. Значи јас сум скршен - парчосан. Лекувањето значи опоравување, поправување, значи постанување цел, значи заедница. „Нема да можам да имам мир и единство, се додека не достигнам да имам мир и единство со самиот себе”. „задобијте го духот на мирот; вели Свети Серафим Саровски, и илјадници луѓе околу вас ќе најдат спасение”. Ако во мене го нема духот на мирот, ако сум внатрешно разделен, тогаш оваа разделеност ќе ја пренесам и на тие што се околу мене. Големите разделби во светот и помеѓу народите доаѓаат од многуте разделби во човечките срца во секого од нас. Што е човекот како личност? Со сите вас сакам да ги поделам размислувањата на Светите Оци. Човекот како суштество е комплексен состав. Мојата личност е посебна целина, и оваа целина опфаќа многу аспекти. Како личности ние стоиме во центарот на крстосувањата на созданието. Свети Јован Златоуст мисли дека човековата личност е мост, е спој е состав. Тогаш значи секој од нас е мал свет, секој од нас е икона на светот. Секој од нас во себе представува одблесок, рефлексија на разновидните разлики на создадениот поредок. Стариот црковен отец Ориген вели: „Разбери о човеку! Дека ти во себе имаш мала доза на друг свет, на друг универзум. Во тебе има сонце, во тебе има месечина, во тебе има ѕвезди”. За ова ни зборува и Свети Григориј Ниски, во својата 38 беседа. Тој објаснува за два основни степени на создадениот поредок. Од една страна е духовниот или невидливиот поредок, од друга страна е материјалниот или физичкиот поредок. Ангелите му припаѓаат само на првиот степен. Тие се бестелесни, духовни суштества. Според Свети Григорие Ниски, животните му припаѓаат на вториот степен; на материјалниот, физичкиот. Човекот како посебна Божја творба постои одеднаш во двата степени. Човекот како личност има две природи, материјална и духовна природа. Свети Григорие зборува за себе дека е земен и дека е небесен, дека е привремен и дека е безсмртен, дека е видлив и дека е невидлив, зборува за тело и за дух. Сакајќи да создаде единствено создание од двата степени од видливата и невидливата природа вели Свети Григорие; Создателот Бог го создаде човекот. Земајќи материјал за телото од материјата што порано ја создаде, и давајќу му дух на живот кој доаѓа од Него, за што Светото Писмо вели; дека му даде дух животен и слика Божја. Бог го создаде човекот како втор универзум, како совршен универзум во мало. И сега бидејќи ние во овој случај стоиме на раскрсница, бидејќи секој од нас според зборовите на Свети Максим Исповедник, е лабораторија или работилница која содржи се во сеопфатна форма. И така стоејќи на раскрсница, земни а сепак небесни, со тело и душа, нашиот повик е да ги обновиме и хармонизираме спротивните степени на реалност во кои учествуваме. Нашиот повик е, материјалното да го продуховиме без да го оштетиме. Ете зошто задобивањеето на мирот има фундаментален аспект на нашата личност. Но како што веќе рековме човекот е мал свет, но се уште не сме ја кажале многу важната работа. Најважното нешто за нашата личност не е тоа дека сме слика во создадениот свет, туку дека сме создадени според слика и прилика Божја. Ние сме создадени како израз на Божјата безграничност. Секако Свети Григорие Ниски објаснувајќи вели: „Дека нашата вистинска слава е тоа што ние сме Божја слика, и ова е тоа што ја покажува светоста”. Свети Mаксим Исповедник оваа мисла ја развива велејќи дека ние сме повикани не само за да го соединиме тоа што е различно во создадениот поредок, туку исто така повикани сме да имаме заедница со земното и небесното, и да го соединиме тоа што е создадено и тоа што не е создадено.Така создадени според Божиот лик, секој од нас не само што е мал свет туку е и мал бог. Ние сме икона божја. Еве во што е нашиот повик, не само да го соединиме создаденото туку создаденото да му го подариме пак на Бога. Човекот е создаден од Бога како свештеник и цар, според слика Божја на Бога му го подарува светот преобразен. Кога го цитирав Свети Григорие Ниски реков дека Бог го создаде човекот како друг универзум, прекрасен мал универзум. Свети Григорие уште вели: „Големиот универзум не е светот околу нас, не е светлосната галаксија која е далеку од нас. Големиот универзум е внатрешното место на срцето. Ние не сме мал свет туку голем. Неспоредливо поголемa отколку надворешниот универзум е длабочината на човековото срце. Нашиот повик не е само да се обедини туку како мали богови кои сме создадени според слика Божја имаме задача да покажеме дека преку нас се рефлектира Божјото присуство. Сега ако имаме таков повик, тогаш кое е практичното значење за човекот? Нашиот внатрешен и логичен модел кого ние го пребаруваме со сигурност ни го нуди светиот поглед на нашата личност. Нема да можеме да го исполниме нашиот повик, како градители на единство, како свештеници во колку не се видиме себеси како единствена целина. Уште поспецифично нема да можеме да дејствуваме како врска, како посредници помеѓу созданијата давајќи само духовен материјал и во колку не ги гледаме нашите тела како наши суштински делови, и човекот како неделива заедница на тело и дух. Разделувајќи ја нашата врска со материјалната околина, тогаш престануваме да бидеме посредници. Уште еднаш овде ги гледаме многу важните духовни последици на сегашнава загаденост на околината, гледаме што ние луѓето му правиме на космичкиот храм што Бог ни го даде да живееме во него. Факт е дека ние го обезличуваме светото околу нас и на многу алармантен начин покажуваме дека не сме одговориле на нашиот повик да постанеме соработници, посредници и чувари. Ако навистина сме луѓе, тогаш вистински треба да сме во добар однос со нашето тело, со неговиот ритам, со неговите тајни, со неговите соништа, и преку нашето тело ќе бидеме во добар однос и со материјалниот свет околу нас. За момент да се замислиме за начинот на кој треба да се однесуваме со нашите тела. Да помислиме какви се нашите движења во време на светите богослужби. Православието е литургијска вера. Богослужението доаѓа најпрвин, доктрината и моралните закони следуваат потоа. Навистина нашите символички однесувања и движења се силата на нашата православна црква. Ние како православни христијани мораме да не дозволиме да се загуби вредноста или да се престане со символичните движења на нашето тело при светите богослуженија. Нашето набожно поклонување пред светите икони, изобразувањето на светиот крст, палењето на свеќи и ред други движења со нашето тело се од суштинско значење. Овде во западниов свет во нашиве цркви имаме клупи и во време на светите богослуженија се седи, со ова се намалува ефектот на богослужението. Луѓето во клупите не се во можност да прават метании, па дури не можат набожно и длабоко да се поклонат. Тие можат да седат или да стојат и преку ова службата им постанува како представа а не како вистинско учество во молитвата. Во клупите ми се чини дека не е лесно дури и правилно да се изобрази светиот крст со длабоко поклонување. Како оправдување ќе кажеме дека клупите се таму за наше удобство и одмор, и дека денешниот човек не може долго да стои. Но знаеме и тоа дека црквата традиционално поставила столови околу ѕидовите, за тие кои имаат нужда да можат да седнат додека другите непречено можат да прават поклони и метании. Наша задача исто така е да водиме грижа да не се намали православната традиција на постот. Постот е единствениот начин кога нашето тело учествува во молитвата. Постот не е едноставно воздржување на одредени строги правила и диетални рестрикции. Вистинското значење на постот е обновување на молитвата и на нашето лично заедништво со Бога и со луѓето околу нас. Ако постиме за да се покажеме пред луѓето, тогаш постот ја губи вистинската духовна вредност. Што значи ако не јадеме месо прашува Свети Василиј и наместо месо ги јадеме нашите браќа и сестри? Преку пост, преку воздржување, да го обновиме учеството на нашите тела во молитвата. Телото е гласник на душата. Значението на постот е да ни даде слобода да можеме да се молиме. Постот е училиште, постот е пролет што ни дава можност да се ослободиме од зависноста на физичката снага и сила. Секако преку постот можеме да ја видиме убавината и моќта на храната што ја јадеме. Во предвид да го имаме физичкиот аспект на светото крштевање, чинот на погружување - потопување во водата. Да водиме грижа да не се намали физичкото значење на оваа света тајна. Крштевањето мора да го инволвира целото тело. Мора да го прикаже потопувањето, радосното посветување на Бога. На Светата Литургија учествуваме во потполност како целина со тело и дух. И оваа полнота ја доживуваме примајќи ги светите дарови преку Светата тајна причест. Понатаму за наше потполно духовно разбирање потребно е да се подготвиме и правилно да ја разбереме таинствената вредност на елеосветувањето во однос со лечењето. Навистина верните; како здравите така и болните треба да се помажуваат со свето масло повеќе од еднаш во годината и во време на велигденскиот пост. Големо значење и вредност исто така има и полагањето на раце. Ова го гледаме при ракополагањето во свештенички чин во црквата, но исто така во православната црква пракса на полагање на раце е и кога се врши света тајна исповед. Свештеникот објавува простување не од некоја далечина туку врз главата на оној ко се кае и исповеда, го става епитрахилот и врз него ја полага својата рака. Ова е стара пракса која е во согласност со Светото Писмо на Новиот Завет. При сите овие начини и многу други, да му дадеме вредност на нашите тела во светите богослужби. Телото се осветува заедно со душата вели Свети Максим Исповедник. Телото исто така се преобразува вели Свети Григориј Палама. „Се издигнува во висините заедно со душата и се радува во заедницата со Бога постанувајќи Негова своина и Негово место за живеење”. Во идниот живот; телото заедно со душата ќе учествува во неискажливата слава. Моето тело тоа сум јас, и јас тоа е моето тело. Телото мора да биде преобразено заедно со душата. Божествената милосрдност мора да се покаже преку нашите тела. Повикани сме да го прославиме Бога со нашите тела. „Вашето тело е храм на Светиот Дух, ни пишува Свети Апостол Павле”. (1 Кор: 6:19-20, и во посланието до Римјаните; 12:1). Кога вели: „Браќа во името на милоста Божја, ве молам подајте ги телата ваши во жртва жива, света и благоугодна на Бога, и тоа ќе биде вашата духовна служба”. На крајот да заклучиме: Ние како луѓе сме тајна, таинствени—мистерија. Самите себе сй во потполност не можеме да се познаеме. Софокле вели: „Има многу необични и чудни нешта, но меѓу нив најнеобичен е човекот”. Свети Григорие Ниски, оваа необичност вака ја објаснува: „Тоа е така затоа што човекот е создаден според слика и прилика Божја”. Човекот е создадена икона на несоздадениот Бог, и бидејќи Бог е несфатлив исто така и човекот. И така оваа вечер молам во нашите срца поново да го оживиме нашиот ум пред тајната на нашата личност и во зачуденост исто како и пророкот Давид и ние да кажеме: „Господи! Ќе те прославувам затоа што сум чудесно создаден. Прекрасни се Твоите дела; душата моја тоа добро го сознава”. Амин. (Пс.138-14). |
 Archbishop †Stefan   Mitropolit †Metodij MACEDONIAN ORTHODOX CHURCH  Orthodox Icon Gallery  |
